فرهنگی.علمی.اجتماعی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید        داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصۀ بی سروسامانی من گوش کنید         گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

                      شرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی

                     سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم         ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل ودین باخته،دیوانۀ رویی بودیم          بستۀ سلسلۀ سلسله مویی بودیم

                       کسی در آن سلسله غیر ازمن ودل بند نبود

                      یک، گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت        سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

اینهمه مشتری وگرمی بازار نداشت          یوسفی بود ولی هیچ خریدارنداشت

                      اول آن کس که خریدار شدش من بودم

                      باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی ورعنایی او        داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بسکه دادم همه جا شرح دلارایی او          شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

                     این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

                    کی سر برگ من بی سروسامان دارد

چاره اینست وندارم به از این رای دگر      که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

چشم خود فرش کنم زیرکف پای دگر        بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

                      بعدازاین رای من اینست وهمین خواهد بود

                     من براین هستم والبته چنین خواهد بود

پیش اویار نو،یار کهن هر دو یکی است         حرمت مدعی وحرمت من هر دویکی است

                  این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

                  زاغ را مرتبۀ مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به             چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخساردگر باشم به                    مرغ خوش نغمۀ گلزار دگر باشم به

                        نوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

                       سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به آزاری هست        میتوان یافت که بر دل ز منش باری هست

از من وبندگی من اگرش عاری هست          بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

                             به وفاداری من نیست در این شهر کسی

                             بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدم بس است          راه سد بادیۀ درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدم بس است          اول آخر این مرحله دیدیم بس است

                               بعداز این ما وسر کوی دل آرای دگر

                              با غزالی به غزلخوانی وغوغای دگر

تو مپندارکه مهر از دل محزون نرود           آتش عشق به جان افتدو بیرون نرود

وین محبت به سد افسانه وافسون نرود          چه گمان غلط است این،برود چون نرود؟

                              چند کس از توویاران تو آزرده شود

                             دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم                  سر خوش ومست ز جام دگرانت بینم

مایۀ عشق مدام دگرانت بینم                      ساقی مجلس عام دگرانت بینم

                          تو چه دانی که شدی یار چه بیباکی جند

                      چه هوسها که ندارند هوسناکی چند

یار این طایفۀ خانه بر انداز مباش                از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

میشوی شهره به این فرقه هم آواز مباش        غافل از لعب حریفان دغلباز مباش

                            به که مشغول به این شغل نسازی خود را

                           این نه کاری است،مبادا که ببازی خود را

در کمین تو بس عیب شماران هستند           سینه پر درد ز توکینه گذاران هستند

داغ بر سینه زتو سینه فکاران هستند           غرض اینست که در قصد تویاران هستند

                          باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

                          واقف کشی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت        وز دلش آرزوی قامت دلجوی تورفت

شد آزرده وآزرده دل ازکوی تو رفت                با دل پرگله از نا خوشی خوی تو رفت

                     حاش الله که وفای تو فراموش کند

                سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند

                                وحشی بافقی