«بارعشق  »                                                                               زیرِ بارِ غـّمِ  عشقـِت ،چـِکـُـنـُم ،حِلهِــسُم

                            وّنـدُ مّه باری به کولـُم، که اّزِش بـُرهِسُم

هّمـچـِه لیوِه ،هّمه جا،دربـدر ووِلـُونـُم

                           بّس دّوِسُم به دُ مات  ،مّـنـدُ م اّ پا ،هِرهِسُـم

چـِه رُبُـهیدی اّ سینـّم ، دلِ محنـّت کـّشـُمّه

                           لـِفِ کـّمتـّرِ زِلی ، مـّر گـُفتـی اّ جا پـِرهِـسُـم

دوش تیـو نر گسـی یـِت ،وّختی که اُفتـُن به تیام

                          هّمـچـِه دیوارِ خِـلینـاکـی ، مّـهـی رُمـهـِسـُم

وّختـی دیـدُم قـّدِ و بالویِ کـّـشـادارِ تـُنـّه

                         چـی کـُنـارِ مینِ لیـلّه ،به شـّکـُون وّنـهِـسُـم

او دّ مـُونی که تیـات ،میـنِ تیـام ،دُخـتـِه بیـدِن

                      مّـهـی  جون دام  و  بـِرِشـتـُم ،مّـهـی جـِزهِـسُـم

شـِکـّـرِسُـونـی دیـدُم لُ  وُ گـُلـِسونـی رِیــت

                       سـی تـما شـُویِ او ری مّخـبـُولِ  تُ ن ، جـا بـِسُـم

سـّرمّـه بال نـّتـّرِسـُم  که گـِـرُم پـِـی سـِلـِت

                        چّـمبـِـرّه ،زّم لـِفِ مـار ،دورِ خـُـودُ م لـِفـهِـسـُـم

سـّرهّـوّس، یـّه پـِـرِه بـِـس،لـعلِ شِـرینـِت،دِلـُمّـه

                      تا زّدُ م بـُوسـی به لـُوِوِت ، اّ تـّشِـش تـوهِـسـُم

چـی خـُودِت نـّشمیـن و طنـاز به آفاق کـُیاس ؟

                      کاش  نـُهـاتر مُ سـی دیدن تـو اّ جـا جـُمـهِسـُم

نـّزّدُ م گـا لـه اّ درد و نـّزّدُ م هـُـو وُ قـی یـّه

                       بـّس زدیـم جـار اّ اوسـونـی که قـّدِت زّنـهِسـُم

مّـی تـّـرُم لِـکتِـه هِلـُم ،بّـس که شِـرینـی لِـفِ قند

                    شِـریـنـّک زد گـُلـُـپـُم ،بّـس گـُلـُـپـا تـّه لِـسـُم

روز چـِـه عّـفـتـو پـُرِ نـُـوری و به شـُـو مّـفتـوری

                     هّـمـچـِـه آسـارّه اّ رو شـنـوهـیِ تُ ن ، گـُلهِـسـُم

چـِغـذّه خوب بیـد جـِگـّـرُم ،قنـدِ تـّـرُم ،نیشـکـّـرُم

                اّی اّ نـاتـّر، مُ رّهِ  عـا شــقــیـّه  د ونـِـسـُـم

شاعر: محمد علی صـالـحه