شعرشوشتری- دل سرگشته
دل سر گشته
دلبری دِلمـّه رُبُهیـدّه به دنیا چکـُنــُمدین و ایمُـونِ مُـنـّه بُرده به یغــما چکــُنــُم
اّ د و پا بـِسـﱠمُ و اّ خوردُ خوراکـُم کـُردّههّمـچـِه لیـوِه مینِ شهر کـُردُ مـّه رسوا چکــُنـُم
هـِی نـُشـُونـُم بهدّهّه زُلف شِکـن در شکـّنِشهیب دّهـّم حرص و اُووُرد جونـُمـّه بالا چکـُنـم
عقل و هـُوشـُم لِفِ مرغی طّرّفِش پرهِـسِـﱠنجز کـُنـُم ﺁهـُمـّه پـِی عشق او سودا چکــُنـُم
دّسرّسی وّر او ندارُم که گـُمـِـش دیـوُونـّتـُـممـّی کـُنـُم عّکسِــشـّه هِی سِیل و تما شـا چـکـنـم
هـم کـّسُـونِ مُـنـّه هم زِند یهیُ و جونِ مُـنـّهدلِ سرگشـتِـه مّـخُوش، هِـیـب گـُووّه یـلا ﱠ چکـنـم
وّخت و گا وّختی که حُسنِ او میـا وّرنظرُمجز دُها م دِلمّه اّ یادِ او تسـلاﱠ چـکــنـم
بّس گِریوِسـﱠُمّه،پِی یادِ او ،چـِی اُورِبهارجّـعـم بُوِس عّرسِ تیام ،قـّردِ دو دریا چِکــنـم
نا خـُشـُم کـُردّ ه بسـُم سّرِ بالین فراقهِیب کـّشـّم درد ،بـِزّنـّم هُو قیـّه سّر جا چکـنـم
را ضیـُم پـِی ای عذابی که عِبا لُم وّندّهاّی به دّ ر د ِش نـّکـُنـُم صبر و مدارا چـکـنـم
چونکه د و نـُم ، هـِ طبیب دل بیمار مـُنـّهبه کی وا گـُـم که نـُخـُم مِـهر و مدارا چکـنـم
مّـی بـِبـُو یـّه دّمون بی او نـّفـّسُم بالا آجا شه پّـهن کـُردّه وسـطِ قلـب مُ یلا چـکــنـم
دّ س خودُم نیـسی ای سر گشتگـی و دّربه دریمُ ذّ لـلیُم ، سی ای طنـازِ دِل آرا چـکــنـم
هر کـُیـا سِـیلِ کـُنـُم ،لِف گـُـلی هـِی وّر تی یّـمـّهکـُشـتِه مـُردُم ،سـی او ایِ مـّخبـُو ل و زیـبا چـکــنـم
اّی رّسـیدُ به وّرِش ،هِـِی به زّنـُم بـوسه بـّرِشیـِه قـّوارّه بـِخِـرُم ،سی یـِش اّ دیـبا چکــنــم
اّی مـُرادُم دّهـّه یـّه شـُو به وصا لِـش رّسُـهُمبه کـُنـُم جـُونـُمـّه سـیـش قـُربـُو نـی وﻵ چـکـنـم
هـّر کـُیـا وّختـی مُخـم رّم به اُمـیـدِش مِـرّوُمفکــر و ذِکـرِه مُ اُووّه ،هّـر روز و شـُو وا چـکــنـم
اّی که یـارُم کـُـنـّه سِـیلُـم ،بـِگـِـرّه جـُونِ مُـنـّهطا قـّتـُـم نـی که کـُـنـُم سِـیـلِ او بـالا چـکــنـم
هّـر چـی دارُم هّـمّـنـّه قـُربونِ چـّشمــاشِ کـنـُمهکـُل کـا شـُــو نـّـه وّ دارُ ئیــمّــه، یّـه جـا چـکــنـم
هیب گـُووّم اّی مّخـی یـُم ،جونِتـّه وا آری سـیی یـُممُب گـُمِش جُـونِ چـیّـه ،غِـیرا هِـ دیگـّه وا چـکـنـم
کِـی بـِبّخشـُـم لِـفِ حـا فـِظ ، مُ سـمـر قنــدِ سـی یـارمُـب دُهـا م قـّلـبُـمّـه ، جُـو شـهـرِ بـخـارا چـکـنـم
اّ خُـوبیش هـِی که گـُووُم وّصـفِ او وارّسّـنی نیدِل مُ خیـنـّه سی او خال و خط و لو وا چـکـنـم
کسـی رّه نـّمبّـرّه وّم ،غیرِ خودِش ،جُونِ تـیاشروزُمـّه ، قیـلِ سیـّه کـُردّه چـِه یلـدا چـکـنـم
هیچ نـّــدُونـُم مّـخـُووم اِغذّه که اُفتا مّه دُماشدِلـمّـه جا نـّمـگِـرّه ،پـِی ای مـُعّـمـا چـکـنـم
بّس دُمـاشـُم همـه جـا ،رّفـتـّه دیـگـّه آبـِرُووُمسـّر زنِـشـتـُـم مّـکـُنیـت ،پـِی دِ لِ شـیـدا چـکـنم
شاعر: محمد علی صالحه
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 0:0 توسط داریون
|